Recenzja książki ,,Klara i słońce’’ Kazuro Ishiguro
Autorem książki ,,Klara i słońce’’ jest Kazuro Ishiguro, brytyjski pisarz japońskiego pochodzenia, laureat literackiej nagrody Nobla w 2017r.
Literacki Nobel został mu przyznany za dzieła, które, jak napisano w uzasadnieniu, odsłoniły otchłań, kryjącą się pod naszym złudnym poczuciem więzi ze światem.
Powieść ,,Klara i słońce’’, to emocjonalny utwór, w którym znajdujemy konsekwencje integracji sztucznej inteligencji z ludzkim życiem.
To książka o odpowiedzialności, lojalności, śmierci i przemijaniu. O żalu przeplatanym subtelnym optymizmem, o przyjaźni i miłości, gdzie miłość jest odpowiedzią na samotność.
Fabuła książki ,,Klara i słońce’’ toczy się w świecie dystopijnym, co w odniesieniu do literatury, oznacza umieszczenie akcji i narracji w bliżej nieokreślonym miejscu i czasie. Są to nieciekawe wizje przyszłości, zmiany klimatyczne, katastrofy, pandemie, zgubne skutki dewastacji natury.
Akcja powieści rozgrywa się właśnie w takim dystopijnym świecie, w którym dzieci poddawane są zabiegowi korekcji genetycznej w celu zwiększenia ich zdolności umysłowych. Te dzieci, które nie są skorygowane, mają małą szansę na dobre wykształcenie i karierę. By dzieci lepiej się rozwijały i nie czuły się samotne, tym z lepiej sytuowanych rodzin towarzyszą ,,Sztuczni Przyjaciele’’ – humanoidy.
Narratorką powieści jest właśnie taka Sztuczna Przyjaciółka o imieniu Klara.
Klara jest humanoidem czyli dwunożnym stworzeniem, o kształcie ciała bardzo podobnym do ludzkiego, a ponieważ humanoidy są zasilane energią słoneczną, Klara darzy słońce wielką czcią
i wierzy, że również ludzie są zależni od życiodajnych właściwości słońca.
Oczami Klary poznajemy świat przyszłości z nowymi technologiami, z edycją genów, która to edycja jest ryzykowną procedurą z jednej strony zwiększającą inteligencję, z drugiej powodując szkodliwe skutki uboczne tego zabiegu.
Klarę spotykamy, gdy wraz z innymi SP czeka w sklepie na nabywcę i obserwuje z witryny sklepowej ludzki świat i toczące się za szybą życie.
Pewnego dnia Klara zostaje kupiona i staje się Sztuczną Przyjaciółką dziewczynki o imieniu Josie.
Klara jest bardzo zdolna, bardzo dobrze poznaje ludzką naturę i ma dużo dobrych cech człowieka. Jest spostrzegawcza, posiada umiejętności empatii czyli rozumie ludzkie emocje i reaguje na ich potrzeby w odpowiedni sposób.
Niestety, jako automat, nie wszystko może odtworzyć ale idealnie osiąga główny cel – chroni dziecko przed samotnością.
Klara zamieszkuje w domu Josie, poznaje jej rodzinę, sąsiadów, przyjaciół.
Josie poważnie choruje, domyślamy się, że choroba jest efektem genetycznej modyfikacji i bardzo zmieniła I skomplikowała życie nie tylko Josie.
Klara towarzyszy dziewczynce w dzień i w nocy, obserwuje, doradza, pomaga, ochrania.
Czytając książkę uczestniczymy w życiu Josie a równocześnie śledzimy losy Klary poprzez prawie cały cykl jej istnienia.
Czyta się tę powieść z wielkim zainteresowaniem. Czasami wydaje się wręcz bajką a przecież nią nie jest.
Tyle tutaj ciekawych spraw, wydarzeń, które poruszają, zmuszają do refleksji i zastanowienia.
Chcemy się dowiedzieć, jak potoczą się losy Josie, Ricka i innych bohaterów.
Co będzie z Klarą po życiu pełnym gorliwej służby i miłości.
Co jeszcze się wydarzy? Co będzie potem?
A potem, mnie było trochę smutno i żal, nie tylko dlatego, że to już koniec książki.
Ewa Bańka - DKK przy BPGiM w Strzyżowie
